پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و هشتاد و هفتم :
***
از ماشین مامان پیاده شدم و از دیدنِ تاریکیِ مطلق حیاط‌مان تعجب کردم. در اطراف چشم چرخاندم و با دیدنِ چراغ روشن همسایه‌ها دلشوره گرفتم. جلوتر رفتم. خانه‌مان میانِ ظلمات گم بود. دستِ لرزانم را روی زنگ گذاشتم و هرچه فشار دادم، جوابی نگرفتم. قدم‌هایم را پر از هراس و دلهره پشت در خانه‌ٔ مامان لیمو کشیدم. کمی بعد عموبشیر در را به رویم باز کرد. انگار توی حیاط نشسته بود.
- کجا بودی دختر
لطفا صبر کنید...
