پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و هشتاد و دوم :
آنقدر در خودم غرق بودم که ورودِ بابا و مامان را با برخاستنِ فؤاد و عموداوود متوجه شدم. نقره را رها کردم و با دل‌آشوبه‌ای که زانوهایم را سست کرده بود، بلند شدم و به مامان چشم دوختم. می‌ترسیدم جلو بروم. مامان از دیدنم غافلگیر شده بود. وقتی با ناباوری و بغض و خوشحالی نامم را لب زد و بی‌توجه به جمع به‌سمتم پا تند کرد، من هم جرئت پیدا کردم و جلو رفتم. وسط سالن به‌هم رسیدیم. مامان با حالی پری
لطفا صبر کنید...
