پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و بیست و نهم :
- حق با توئه قربونت برم. آروم باش. بیا بشین حرف بزنیم.
گونههایش خیس بود و صدایش میلرزید. زمانی با یک قطره اشکش میمردم، اما آن لحظه هیچ اهمیتی برایم نداشت.
- حرفی هم مونده مگه؟! توی اون گذشتهٔ نکبت چیز دیگهای جز زنِ دوم بابام که از قضا خواهرشوهرِ خواهرته و خالهٔ فؤاد، با یه بچهٔ مرده هست؟!
پوزخند زدم و جواب خودم را دادم:
- فکر نکنم، وگرنه افسون نمیذاشت به تو برسه!
- ب
لطفا صبر کنید...
