پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت صد و پانزده :
در را پشت‌سرم بستم و نگاهم روی وسایل اتاقِ دایی‌جلال چرخید. نوک زبانم بود بگویم همان تایمازی که ندیدی موی دماغم شده‌است و اذیتم می‌کند، اما از عواقبش ترسیدم. مطمئن بودم بلایی بدتر از آن‌چه به سرِ مزاحم تلفنیِ دورانِ راهنمایی نگین آورده بود، به سر تایماز می‌آورد. آن‌وقت به جای یک شب بازداشت و خسارت معلوم نبود سر از کجا دربیاورد.
- نه، فقط خیلی خسته‌م.
- بیام بریم یه جایی؟
ل
لطفا صبر کنید...
