پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت نود و یک :
توی کوچه با دوچرخهام مقابلِ فؤاد ایستادم. نگاهِ پر از لذتش با لبخندی کنترلشده روی صورتم چرخید. هیجانِ صبح و بوسه و آغوشِ پرحرارتش به تنم برگشت. قلبم تندتر کوبید. میلی سرکش روحم را بهسمتِ او میکشید و انگار دستی از پشتسر به جلو و بهسمتِ آغوشش هلم میداد. برای اینکه وسطِ کوچه عقلم را دستِ احساساتم ندهم، نگاهی به پشتسرم و درِ حیاطِ خودمان انداختم و بعد با خنده گفتم:
- بریم Ø
لطفا صبر کنید...
