پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت هشتاد و ششم :
- چه‌ته؟ چرا دم به دقیقه خیره می‌شی بهم و لبخند می‌زنی؟
به خانه‌شان برگشته بود. گفته بود خاله‌اش مثل قبل نیست، اما بداخلاقی هم نمی‌کرد. او هم انتظار نداشت با یک عذرخواهی دلشان نرم شود و امید داشت که زمان همه‌چیز را حل کند. روزِ قبل هم به خاطرِ کسالتِ خاله‌اش مرخصی گرفته بود. لبخندم عمیق‌تر شد و گفتم:
- دیروز نبودی، دلم برات تنگ شده.
دروغ نگفته بودم، اما حقیقت هم نبود. از لحظ
لطفا صبر کنید...
