پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت سی و هشتم :
با فؤاد که کنار دایی نشسته بود دست دادم. لبخند زد و حرکتِ هر بارش را تکرار کرد. فشارِ نرم و شاید بی‌منظوری که روی ضربان قلبم اثر می‌گذاشت. بی‌توجه به نگاه شفاف و گرم او و حس درونی خودم، نگاهم را عمداً با تعلل و بدون هیچ حسی از چشم‌هایش گرفتم. جواب احوالپرسی‌اش را با خوبمی دادم و نقره را که به پایم می‌پیچید بغل کردم. قبل از اینکه بنشینم، مامان‌لیمو خواست برای خودم چای بریزم. با گفتنِ
لطفا صبر کنید...
