پاره چین به قلم دلربا عجملو
پارت سی و هفتم :
روی ایوان بی‌‌سروصدا کفشم را پا کردم و بدون اینکه چشم از انتهای حیاط بردارم، از پله‌ها پایین رفتم. نیم‌رخِ خندان بابا را زیر نور چراغ‌های پایه‌بلندِ آن‌طرفِ حیاط می‌دیدم، اما مامان پشتش به من بود. پای پله‌ها بودم که بابا یک‌دفعه دستِ گِلی‌اش را از پشت مامان رد کرد و مامان را میان حلقه‌ٔ بازویش به خودش چسباند. بوسه‌ای به سرش زد و کنارِ گوشش چیزی گفت. مامان را رها کرد و پیشانی‌اش
لطفا صبر کنید...
