بها به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت نوزده :
با صدای چرخیدن کلید توی قفل، کتاب و رها کردم.
به سمت در رفتم و سرباز رو دیدم که صبحونه ام رو آورد، سر به زیر و در سکوت کامل روی ابتدایی ترین قسمت زمین گذاشتش و به سرعت رفت بیرون.
حتی فرصت نکردم ازش تشکر کنم یا حتی درست و حسابی ببینمش.
با بی میلی به صبحونهٔ تکراری و بی مزهٔ همیشگیم که نان خشک و پنیر و چای سرد شده بود نگاه کردم.
همچنان چیزی چندان متفاوت از زهر نبود اما تصمیم گرفته
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
💗 پارمیدا 💗
1اینطوری که آیرین فرمانده رو می بینه و توصیف می کنه ما هم عاشقش شدیم
۲ ماه پیشعاطی
2نیرا یا آیرین دختر سازگار و خوش قلبیه بنظرم فرمانده و حتی استیو شیفتش میشن😍
۲ ماه پیشNora
1با خیالی که بهم تعلق نداره چه کنم🥲🖤
۳ ماه پیشنگار
4بچم عاشق شد رفت پی کارش(منظورم نیرا)واییی خدا پارتی مثل قبلی ها خوب بود💙💙💙💙
۵ ماه پیشGodrinA
3ذهن ایرینو دوست دارم خیلی خوب خودش رو با شرایط وقف داده انگار ن انگار لبهٔ مرگه😂😂
۵ ماه پیشاکرم بانو
5چه تنهایی نفرت انگیزی....حق داره که دیوونه شه
۶ ماه پیشجانا
3خیلی جالب بود تااینجا
۶ ماه پیشهلن
2خیلی خیلی معرکس منتظر پارتای بعدی هستم
۶ ماه پیشدلی
1مطمئنم که این رمانم قراره مثل بقیه رمان هاتون عالی باشه✨️
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
عسل
0چه زیبا که روحش ذهنش هنوزباخیال آشناست انگاریه دوست داره وتنها نیست میتونه هرچی رو خیال کنه ادامه بده تومیتونی هم درخیال وهم درحال کنارفرمانده باشی