تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و پنجاه و دوم :
پایدار با قطع شدن تماس، گوشی را در جیبش فرو برد و چندین نفس عمیق پشت بند یکدیگر کشید تا بلکه درد قلبش ساکت شود؛ اما نشد که نشد. پگاه قصد داشت به چه چیز برسد؟ با خودش چه میکرد؟ نمیدانست، او هیچ نمیدانست. در کشواش را باز کرد و قوطی قرص را بیرون آورد، چند دانه از آن را کف دستش ریخت و با کوبیدن قرص بر میز، محتوای مشتش را در دهانش ریخت.
نه او میفهمید که دارد با خودش چه میکند و نه پگاه!
لطفا صبر کنید...
