پارت هفتاد و هفتم :
***
نور کم‌درخش صبحگاهی، آرام و خاموش، از لابه‌لای پرده‌ها سر می‌خزید و در حالی که روی دیوارهای اتاق می‌نشست، فضایی از درگیری درونم را بیشتر نشان می‌داد.
قلبم تند نمی‌زد، اما همان‌قدر که آرام نبود، ترس یا شوقی هم نبود؛ چیزی بین اینها. مثل ایستادن لب پرتگاهی روشن که هم آدم را می‌ترساند و هم دلش می‌خواهد قدمی بردارد.
نفس عمیقی کشیدم و انگشت‌هایم را آرام روی ملحفه کشیدم.
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
پرنیان
1واقعا رمان و زیبا و با مفهومیهد و واقعا لایق بیشتر از اینها دیده شدنه ممنونم از قلم زیباتون 💓💓
۶ ماه پیشندا
1یک زن می تونه باصبوری حتی یک سنگ نرم کنه ما زنها اگه بخوایم ساحره ی هستیم،
۶ ماه پیشسپیده
0خیلی دلم برای سهند میسوزه کنار اومدن با شرایط جدید خیلی سخته امیدوارم پرواز کنارش تااخربمونه
۶ ماه پیشمینو
2سلام حنانه ی قشنگم،رمان ات شدیدا قشنگ و جذابه ،من عاشقشم،میشه هر روز پارت بذاری؟به خدا انتظار سخته😭
۶ ماه پیشافسون
4بلاخره این برای هر دوشون یه شروع تازه است باید هر کدوم با دردهایم و چهره ی جدید زندگی کنار بیان آرام ش نه عشق بی نهایت
۶ ماه پیشفخری
3آهنگشم که خیلی عالی بود.دست گلت درد نکنه خوش سلیقه❤️❤️❤️❤️❤️
۶ ماه پیشفخری
5امیدوارم آرامش به زندگی پرواز برگرده.ممنون از رمان قشنگت حنانه جون خسته نباشی عزیزم قلم زیبات مانا🍀🍀🍀🍀🍀🍀
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0واقعا حیف بعضی رمانای خیلی ببخشید مزخرف که یه عالمه لایکو چت داره وداستانای به این زیبایی باقلم زیبا که کمتر از جایگاهشون دیده میشن حیفه واقعا دست نویسنده عزیز دردنکنه