پارت یازده :
فصل پنجم
صدای کوبیده شدن پاشنه‌ی کفش‌های کامران روی سنگ مرمر، با شدتی غیرعادی تو راهروهای بزرگ خونه‌ش می‌پیچید. بعد از مرگ پدرش، کامران فهمیده بود می‌تونه فقط با تکیه به یه احساس، زندگیش رو جلو ببره؛ احساسی که با دقت تو خودش پرورشش داده بود و حالا مثل یه عضو زنده و داغ تو سینه‌ش می‌تپید:
خشم.
این احساس، بهتر از قلبش زنده نگهش داشته بود.
همیشه عصبانی بود، اما حالا
لطفا صبر کنید...
