این پادشاهی بافته شده مترجم طیبه حیدرزاده

پارت سوم :

فصل دوم
به محض این که در کمدش رو باز کرد، حسش کرد؛ انگار دست‌هاش رو کرده باشه تو آستین یه پالتوی زمستونی. مکث کرد، قلبش تند می‌زد و همون‌جا دم در وایساد.
با خودش گفت: «احمقانه‌ست.»
سرش رو تکون داد تا فکرش رو جمع‌وجور کنه. داشت خیال‌بافی می‌کرد؛ اصلاً هم عجیب نبود، چون واقعاً به خواب احتیاج داشت. بعد از تمیز کردن اجاق گاز، مجبور شده بود دست‌ها و صورت دوده‌گرفته‌ش رو هم بشوره و این کارا بیشتر از چیزی که فکر می‌کرد طول کشید. ذهنش خسته بود و نمی‌تونست درست روی فکراش کنترل داشته باشه.
آهی کشید و یه قدم تو تاریکی اتاق گذاشت و کورمال‌کورمال دنبال کبریت و شمعی گشت که همیشه کنار در نگه می‌داشت. خانم امینه اجازه نداده بود آلیزه شمع اضافه‌ای برای شب داشته باشه، چون نه این کار رو درست می‌دونست و نه فکر می‌کرد ممکنه دخترک بعد از خاموش شدن چراغ‌های گاز، بازم مشغول کار باشه. اما این بی‌خیالیِ مدیر خونه، واقعیت رو عوض نمی‌کرد: تو این اتاقکِ بالا تو یه عمارت بزرگ، نور اصلاً به اینجا نمی‌رسید. به جز نور کمِ ماه که گاهی از پنجره‌ی راهرو می‌تابید، زیرشیروونی شب کاملاً سیاه و تاریک بود.
اگه نور ماه نبود، آلیزه ممکن بود راه کمدش رو گم کنه؛ چون از تاریکیِ مطلق وحشت داشت؛ ترسی که انقدر عمیق بود که ترجیح می‌داد تو تاریکی بمیره تا این که باهاش روبه‌رو بشه.
بالاخره شمع رو پیدا کرد، کبریت رو کشید و یه شعله‌ی کوچیک و گرم روشن شد. برای اولین بار تو اون روز، آلیزه آروم گرفت.
در رو پشت سرش بست و رفت تو اتاق کوچیکش که فقط یه تخت توش بود.
با این که اتاق کوچیک بود، اما عاشقش بود.
اون کمد کثیف رو انقدر شست که انگشتاش خون آمد و زانوهاش درد گرفت. تو این عمارت‌های قدیمی و قشنگ، تقریباً همه‌چیز اولش عالی ساخته شده بود؛ آلیزه زیر لایه‌های گرد و خاک و تار عنکبوت، کف‌پوش‌های قشنگ و تیرهای چوبی محکم سقف رو پیدا کرده بود. وقتی کارش تموم شد، اتاق برق می‌زد.
خانم امینه از وقتی این اتاقک قدیمی رو به خدمتکارا داده بود، اصلاً به اونجا نیومده بود، اما آلیزه همیشه فکر می‌کرد اگه مدیر خونه الان اینجا رو ببینه، چی می‌گه؛ چون اتاق کاملاً عوض شده بود. اما آلیزه یاد گرفته بود همیشه یه راهی برای بهتر کردن اوضاع پیدا کنه.
ماسک «سنودا»ش رو برداشت و پارچه‌ی نازکش رو از دور چشم‌هاش کنار زد. استفاده از این ماسک، نشونه‌ی این بود که اون جزو طبقه‌های پایین جامعه‌ست. این پارچه طوری بافته شده بود که چهره‌ش رو محو کنه اما اون بتونه همه‌چیز رو ببینه. آلیزه این کار رو با دقت انتخاب کرده بود؛ عاشق گمنوم موندن بود و به‌ندرت ماسک رو بیرون از اتاق برمی‌داشت؛ چون می‌ترسید کسی متوجه چیز عجیبی تو چشم‌هاش بشه.
حالا یه نفس عمیق کشید و با انگشتاش صورتش رو آروم ماساژ داد، انگار سال‌ها بود خودش رو ندیده. آلیزه آینه نداشت و وقتی تو آینه‌های بزرگ عمارت هم نگاه می‌کرد، فقط پایین صورتش (لب‌ها و چونه) دیده می‌شد. برای بقیه فقط یه خدمتکار معمولی و بی‌چهره بود و فقط خاطره‌های مبهمی از ظاهرش داشت؛ یا چیزایی که بقیه درباره‌ی زیباییش بهش گفته بودن. صدای مادرش تو گوشش بود که می‌گفت: «تو از همه‌ی ما قشنگ‌تری.»
آلیزه این خاطره رو از ذهنش بیرون کرد، کفشاش رو درآورد و گذاشت کنار. با تیکه‌های پارچه‌ی اضافی که از سفارش‌های قبلی مونده بود، یه لحاف و روبالشی درست کرده بود که حالا رو تخت داشت. لباس‌هاش رو هم با دقت از میخ‌های روی دیوار آویزون کرد و وسایل شخصیش رو تو یه جعبه‌ی قدیمی مرتب کرد.
آلیزه تو اتاقش بود. خونه‌ش رو مرتب و تمیز نگه می‌داشت چون یاد گرفته بود اگه خونه‌ای نباشه، باید خودش بسازدش.
رو تختش دراز کشید، خمیازه کشید و سنجاق‌های موهاش رو باز کرد. موهای بلندش رو شونه‌هاش ریخت و فکراش شروع کرد به هم قاطی شدن.
با بی‌میلی شمع رو فوت کرد و پاهاش رو جمع کرد. وقتی تو تخت بود و چشماش بسته می‌شد، حس می‌کرد می‌تونه با تاریکی راحت‌تر کنار بیاد. دستش رو به سمت لحاف برد و کشیدش بالا. سعی کرد به سرما فکر نکنه و اصلاً فکر نکنه.
---