پارت دوم :
دوست داشت می‌تونست بار سنگینی که همیشه رو دوشش بود رو زمین بذاره، اما خوب می‌دونست چرا باید پنهون بمونه.
مهم‌ترین دلیلش این بود که پدر و مادرش جونشون رو داده بودن تا اون تو آرامش زنده بمونه، اگه حالا بی‌احتیاطی می‌کرد، انگار داشت به همه‌ی تلاش و فداکاری اونا بی‌احترامی می‌کرد.
نه، آلیزه به سختی یاد گرفته بود سفارش‌ها رو قبل از این که بهشون دل ببنده، رها کنه.
ایستاد. باهاش، یه توده دوده هم بلند شد و مثل یه ابر سیاه دور دامنش رو گرفت.
آلیزه باید قبل از این که خانم امینه صبح برسه، اجاق آشپزخونه رو تمیز می‌کرد. اگه این کار رو نمی‌کرد، احتمالاً دوباره از خونه بیرونش می‌کردن. آلیزه بارها و بارها، بیشتر از اون که بتونه بشمره، طعم تلخ بیرون انداخته شدن رو چشیده بود. همیشه فکر می‌کرد کسی که خودش نمی‌خواد دیگران رو بیرون بندازه، دیگه لازم نیست تشویق بشه. اما این فکرها هم دلش رو آروم نمی‌کرد.
آلیزه یه جارو برداشت. با سرد شدن آتیش اجاق، تنش لرزید. خیلی دیر شده بود؛ واقعاً دیر. صدای تیک تیک مداوم ساعت، یه چیزی رو تو قلبش به هم می‌ریخت و بی‌قرارترش می‌کرد. آلیزه از تاریکی یه ترس عمیق و قدیمی داشت که نمی‌تونست دلیلش رو دقیق بگه. ترجیح می‌داد زیر نور خورشید کار کنه، با سوزن و نخ. اما روزهاش صرف کارای دیگه‌ای می‌شد که واقعاً مهم بودن: تمیز کردن اتاق‌ها و توالت‌های عمارت باشکوه «بانوی اعظم»، دوشس جمیله فتِرس.
آلیزه هیچ‌وقت خودِ دوشس رو ندیده بود؛ فقط گاهی از دور، اون بانوی مسن و باابهت رو تماشا می‌کرد. ارتباطات آلیزه تو عمارت فقط با خانم امینه، سرایدار بود. خانم امینه اون رو به صورت آزمایشی استخدام کرده بود، چون آلیزه بدون هیچ معرفی‌نامه‌ای اومده بود. به همین دلیل، آلیزه هنوز اجازه نداشت با بقیه‌ی خدمتکارا حرف بزنه و اتاقی هم تو طبقه‌ی خدمتکارا، بالکن عمارت، بهش اختصاص داده نشده بود. به جاش، اون رو تو یه کمد کوچیک و نمور تو اتاق زیر شیروونی جا داده بودن. جایی که فقط یه تخت، تشک پشمالوی نیمه‌خورده و یه شمع نیمه‌سوخته پیدا می‌کرد.
آلیزه شب اول رو تو همون تخت تنگ بیدار موند؛ انقدر فشار روی دلش بود که به سختی نفس می‌کشید. اما از اتاق زیر شیروونی نمور یا تشک پشمالوش گله‌ای نداشت. چون آلیزه می‌دونست ثروت زیادی منتظرشه. همین که هر خونه‌ی بزرگی حاضر شده بود یه «جنی» رو استخدام کنه، خودش جای تعجب داشت؛ حالا دیگه دادن یه اتاق – یه پناهگاه از سرمای زمستون – بهش، خیلی دلگرم‌کننده بود.
البته، آلیزه بعد از مرگ والدینش دوره‌هایی کار پیدا کرده بود و گاهی اجازه داشت تو خونه یا طویله بخوابه. اما هیچ‌وقت فضایی مخصوص خودش نداشت.
برای اولین بار تو سال‌ها، آلیزه فضایی داشت که مال خودش بود؛ دری که می‌تونست پشت سرش ببنده. انقدر از خوشحالی پر بود که حس می‌کرد ممکنه رو زمین بند نشه. تنش لرزید. شب شده بود و اون به تیرای چوبی سقف، به تارهای انبوه عنکبوت که دور و برش رو گرفته بودن، زل زده بود. یه عنکبوت بزرگ یه نخ فرستاد پایین و خودش رو به سمت چشم آلیزه انداخت، اما آلیزه فقط یه لبخند زد و کیسه آب گرم رو به سینه‌ش فشار داد.
تنها چیزی که خواسته بود، همین کیسه آب بود.
خانم امینه با اخمی که انگار آلیزه خواسته بود بچه‌ی زن رو بخوره، پرسید: «کیسه آب؟ خودت می‌تونی آب رو بیاری، دختر.»
آلیزه گفت: «ببخشید، منظورم این بود که...» و چشماش رو به کفشاش دوخت، به چرم پاره‌ی دور پنجه‌ی کفش که هنوز فرصت نکرده بود تعمیرش کنه. «اما من هنوز تازه‌وارد این شهرم و آوردن آب تازه از خونه برام سخت بوده. هیچ آب‌انباری تو این اطراف قابل اعتماد نیست، و من هنوز نمی‌تونم آب معدنی بازار رو بخرم—»
خانم امینه با صدای بلند خندید.
آلیزه ساکت شد و گرما گونه‌هاش رو سوزوند. نمی‌فهمید چرا زن بهش می‌خنده.
خانم امینه گفت: «می‌تونی بخونی، طفلک؟»
آلیزه ناخواسته نگاش رو آورد بالا. قبل از این که حتی چشمش به صورت زن بیفته، اون نفس ترسناک و آشنا رو حس کرد. خانم امینه عقب رفت، لبخندش محو شد.
آلیزه جواب داد: «بله، می‌تونم بخونم.»
خانم امینه گفت: «پس باید فراموشش کنی.»
آلیزه شروع کرد: «ببخشید؟»
خانم امینه گفت: «احمق نباش. کسی دنبال خدمتکاری که خوندن بلد باشه نمی‌گرده. تو با اون زبونت، آینده‌ی خودت رو خراب می‌کنی. گفتی اهل کجا بودی؟» و چشماش ریز شد.
آلیزه کاملاً یخ زد.
نمی‌تونست تشخیص بده خانم امینه آدم بی‌رحمیه یا مهربون. این اولین بار بود که کسی پیشنهاد می‌داد هوشش ممکنه برای شغلش یه دردسر باشه. آلیزه با خودش فکر کرد، شاید حق با اونه؛ شاید همین مغز پر از فکر و خیالش باعث می‌شد تو خیابونا زمین بخوره. شاید اگه مراقب باشه، بتونه بالاخره یه شغل رو برای بیشتر از چند هفته نگه داره. بدون شک می‌تونست برای امنیت شغلیش، خودش رو به حماقت بزنه.
آلیزه به آرومی گفت: «من از شمال هستم، خانم.»
خانم امینه گفت: «لهجه‌ت که شمالی نیست.»
آلیزه نزدیک بود حقیقت رو لو بده؛ این که تو انزوا بزرگ شده بود و همون‌طوری که معلم‌هاش بهش یاد داده بودن، حرف زدن رو یاد گرفته بود. اما بعد، جایگاه خودش رو یادش اومد و ساکت شد.
خانم امینه در سکوت گفت: «همون‌طور که حدس زدم، اون لهجه‌ی مسخره رو کنار بذار. مثل آدم‌های بی‌سواد حرف می‌زنی، انگار می‌خوای ادای آدم‌های متشخص رو دربیاری. از این بهتر، اصلاً حرف نزن. اگه بتونی این کار رو بکنی، ممکنه به دردم بخوری. شنیدم که هم‌نوعای تو خیلی زود خسته نمی‌شن، و انتظار دارم کارت شایعه‌ها رو برآورده کنه. وگرنه، شک ندارم که دوباره تو رو به خیابون بندازم. واضح گفتم؟»
آلیزه گفت: «بله، خانم.»
خانم امینه گفت: «حالا می‌تونی بری و کیسه آب خودت رو بگیری.»
آلیزه گفت: «متشکرم، خانم.»
آلیزه تعظیم کرد و چرخید تا بره.
خانم امینه گفت: «اوه – و یه چیز دیگه—»
آلیزه برگشت و گفت: «بله، خانم؟»
خانم امینه گفت: «هرچه زودتر یه «سنودا» پیدا کن. دیگه نمی‌خوام صورتت رو ببینم.»
لطفا صبر کنید...
