راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت شصت و نهم :
چشمانم را ریز کردم. قلبم دیوانهوار به قفسهی سینهام میکوبید. یک پارچهی سفید بود. نه... یک چادر. چادر نمازِ سفیدی که با گلهای ریزِ آبی تزئین شده بود. همان چادری که روی سرش میانداخت و با لبخندی معصومانه در آینه به خودش نگاه میکرد و میگفت: «حامی، ببین... حالا دیگه شبیه خانوما شدم؟ دیگه کسی به چشمِ یه آدمِ بیسر و پا نگام نمیکنه؟»
«خواستم خانوم باشم... اما نشد... نذاشتن...»
صØ
لطفا صبر کنید...

من صفیه هستم
0آخر رمان نه تکلیف حامی ونه طنین معلوم ونشد