پارت شصت و نهم :

چشمانم را ریز کردم. قلبم دیوانه‌وار به قفسه‌ی سینه‌ام می‌کوبید. یک پارچه‌ی سفید بود. نه... یک چادر. چادر نمازِ سفیدی که با گل‌های ریزِ آبی تزئین شده بود. همان چادری که روی سرش می‌انداخت و با لبخندی معصومانه در آینه به خودش نگاه می‌کرد و می‌گفت: «حامی، ببین... حالا دیگه شبیه خانوما شدم؟ دیگه کسی به چشمِ یه آدمِ بی‌سر و پا نگام نمی‌کنه؟»
«خواستم خانوم باشم... اما نشد... نذاشتن...»
صØ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۷۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • من صفیه هستم

    0

    آخر رمان نه تکلیف حامی ونه طنین معلوم ونشد

    ۱ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️