راز قلبم به قلم سارا بایمانی
پارت شصت و هشتم :
پشت سرش وارد اتاق شدم. طنین دقیقاً در همان وضعیتی بود که رهایش کرده بودم. مثل یک مجسمه‌ی مومی روی تخت افتاده بود. رنگ پریدگی صورتش با سفیدی بالش تفاوتی نداشت. دکتر به تخت نزدیک شد. چراغ قوه‌ی کوچکش را از جیب روپوش درآورد و پلک طنین را بالا کشید. نور را مستقیم در چشمش انداخت. هیچ واکنشی نبود؛ حتی مردمک‌هایش به کندی جمع می‌شدند. دکتر اسمش را صدا زد: «دخترم؟ صدای منو می‌شنوی؟»
هیچ. سکوت
لطفا صبر کنید...
