سکوت نت‌ها به قلم علیرضا لرکی
پارت هفتاد و چهارم :
تشنگی داشت دیوانه‌ام می‌کرد. می‌دانستم که ممکن است سمی باشد، یا فقط یک بازی کثیف دیگر. اما دیگر توانی برای ترسیدن نداشتم.
پیش خودم فکر کردم: «اگر قراره بمیرم، چه بهتر.»
این جمله، شبیه یک آرامش سرد بود. آرامشی که با پذیرش مرگ می‌آید. خزیدم، سینه‌خیز، به سمت بطری. دستم لرزید و بطری را چنگ زد.
دهانم اینقدر تلخ بود که هیچ طعم دیگری را نمی‌فهمیدم. فقط نیاز به رطوبت داشتم. در تاریکی
لطفا صبر کنید...
