سکوت نت‌ها به قلم علیرضا لرکی
پارت هفتاد :
حس کردم دوباره آن رد کفش کثیف روی پیراهنم را می‌بینم. آن قاب عکسِ برگردانده شده.
دست لرزانم به سرعت به سمت جیبم رفت و گوشی را بیرون کشید. دیگر وقت سکوت و غرور نبود. انگشتم روی شماره‌ی کاویانی ثابت ماند و بدون مکث، تماس را برقرار کردم.
«کاویانی! الو؟» صدایم خش‌دار و بریده بود.
«چی شده، حمید؟ این وقت شب...» صدای خواب‌آلود و کلافه‌ی او در گوشم پیچید.
فریاد زدم: «اومده بود! دوبار
لطفا صبر کنید...
