سکوت نت‌ها به قلم علیرضا لرکی
پارت سی و ششم :
«ممنون دکتر.»
به الینا که روی ویلچر نشسته و چشم‌هایش را بسته بود نگاه کردم. «خانم شادان، آدرستو بده.»
چشم باز کرد. «که چی؟»
«که ببرمت خونه‌ت. نمی‌تونی با این پا راه بری.»
«تاکسی می‌گیرم.»
«لجبازی نکن! من آوردمت، منم می‌برمت.»
از داروخانه داروهایش را گرفتم. دوباره کمک کردم سوار ماشین شود. این بار جلو نشست. پایش را به سختی داخل ماشین گذاشت و از درد ناله‌ی خفه‌ای کرد.
لطفا صبر کنید...
