سکوت نت‌ها به قلم علیرضا لرکی
پارت بیست و هفتم :
و بعد، دیدمش.
روی زمین، بین مبل و تلویزیون قدیمی افتاده بود. یک مرد میانسال با لباس‌های خانه. صورتش کبود بود و چشم‌هایش، باز و پر از وحشتی که همان‌جا خشک شده بود.
دستکش‌هایم را دستم کردم و روی زانوهایم نشستم.
«سیم.»
سروش بالای سرم ایستاد. «بله قربان. یک سیم نازک موسیقی. مثل همیشه.»
به گردنش نگاه کردم. خطی باریک، عمیق و وحشتناک، مثل یک گردنبند قرمز، در گوشتش فرو رفته بود.
لطفا صبر کنید...
