سکوت نت‌ها به قلم علیرضا لرکی

پارت سوم :

تنها مانده بودم. با یک دسته اسکناس خیس روی داشبورد و صدای ضربان قلبم که در گوشم می‌کوبید.
تازه آن موقع بود که فهمیدم.
"اون... اون اصلاً نترسید. من ترمز کردم... تو تاریکی مطلق... اون حتی صداش نلرزید. اگه... اگه چاقو داشت چی؟ اگه... من چه غلطی کردم؟"
نگاهم به سایه‌اش افتاد که در زیر باران، آرام و محکم، به سمت تاریکی زیر پل می‌رفت.
دستم با لرزشی که کنترلش نمی‌کردم، به سمت دکمه‌ی روی در رفت. از اضطراب احتیاط به خرج دادم و بلند قفل مرکزی ماشین، مثل صدای یک گلوله در آن سکوت پیچید.
تمام درها قفل شدند.
سرم را روی فرمان گذاشتم. پلاستیک سرد و چسبناک فرمان به پیشانی داغم چسبید. نفس عمیقی کشیدم. هوا بوی چرم تلخ آن مرد را می‌داد، مخلوط با بوی آهن زنگ‌زده‌ی پل و باران. نفس‌هایم بریده‌بریده بود. تمام بدنم می‌لرزید. نه از سرما، از آن خلاء یخی که بعد از رفتنش در ماشین جا مانده بود.
این بوی لعنتی... بوی شکستگی. بوی تمام شدن. درست مثل... امشب‌‌‌، که توی آن دعوای لعنتی با مهسا حرف‌هایی زده شد که نباید‌. تقصیر چه کسی بود؟ من؟ مهسا؟ یا آن وانت لعنتی که باعث شد دعوا کنیم!
بوی آهن داغ و پلاستیک سوخته توی سرم پیچید. بوها پیش از خاطرات به مغزمان هجوم می‌آورند.
چشم‌هایم را بسته بودم، اما هنوز نور چراغ‌های آن وانت آبی را می‌دیدم که درست وقتی داشتم زودتر از همیشه از سرکار برمی‌گشتم تا به سالگرد ازدواجمان برسم، از فرعی پیچید. و دقیقا به پهلوی ماشین خورد.
دسته گل روی صندلی شاگرد له شده بود. همان رزهای زردی که مهسا دوست داشت. برایشان تمام بعد از ظهر را کار کرده بودم. و مجبور شدم تا آمدن پلیس بمانم.
ساعت... لعنتی. ساعت از ده گذشته بود. سالگردمان را فراموش نکرده بودم اما به آن نرسیدم.
وقتی با آن ماشین قراضه‌ی تصادفی، با سپری که روی زمین کشیده می‌شد، رسیدم خانه، همه‌چیز تمام شده بود.
شمع‌ها روی میز آب شده بودند. اشک‌های سفیدشان روی رومیزی نویی که همین هفته خریده بود خشک شده بود. غذا یخ کرده بود. بوی قرمه‌سبزی سرد، غمگین‌ترین بوی دنیاست.
«تصادف کردم،» گفتم. نفسم از دویدن در پله‌ها بالا نمی‌آمد. دسته‌گل له شده در دستم بود. «له شد... جلوش...»
باور نکرد. یا نخواست باور کند.
چشم‌هایش سرد بود.
نه آن وحشتی که من در آینه‌ی ماشین دیده بودم. یک سرمای ناامید.
همیشه دعواها همینطوری شروع میشود و خدا می‌داند به کجا می.رسند. دعوای ما به بدترین جای ممکن رسید.
«کاش با یه مرد مسئول‌تر ازدواج می‌کردم.»
این جمله را به من گفت. منی که برایش از همه چیزم گذشته بودم.
و این‌جا بود که از کوره در رفتم. تمام آن خستگی، بوی آهن داغ، تحقیر نگاه راننده‌ی وانت، و آن دو کلمه... "مرد مسئول‌تر".
از میان دندان گفتم:
«واقعا ؟ خیلی راحت از یه انتخاب دیگه می‌گه یه بار دیگه اینو بشنوم یا خودمومی‌کشم یا»
توی صورتش بلندترین فریادی را زدم که توی عمرم زده بودم:
«یا تو رو می‌کشمت مهسا.»
صورتش سفید شد. مثل گچ. دیگر سرد نبود؛ وحشت کرده بود.
زدم بیرون. در را آنقدر محکم کوبیدم که صدای ترک خوردن شیشه‌ی کوچک بالای در را شنیدم.
صدای غرش یک قطار از زیر پل، تمام ماشین را لرزاند.
سرم را ناگهان از روی فرمان بلند کردم.
نفس‌نفس می‌زدم.
اینجا بودم. در تاریکی. توی ماشین و در ساعتی پس از آن دعوای دیوانه‌وار.
آن مرد رفته بود.
اما آن وحشتی که در چشم‌های مهسا دیده بودم... آن وحشت، همین‌جا، کنار من، روی صندلی شاگرد نشسته بود.
غرش قطار دیگر یک صدا نبود؛ یک تهاجم فیزیکی بود. ارتعاشی که از کف کفش‌های خیسم بالا می‌خزید، در نرده‌های سرد و زنگ‌زده‌ی پل می‌پیچید و قفسه‌ی سینه‌ام را به لرزه درمی‌آورد. باران، بی‌رحم و سنگین، مثل پرده‌ای نقره‌ای و مورب در تاریکی شلاق می‌زد و صورتم را بی‌حس می‌کرد. "اینجا چه غلطی می‌کنم؟... باید برم. باید برگردم پیش مهسا." خواستم برگردم سمت ماشین، به آن قوطی حلبی که لااقل سقفی داشت، خواستم از این سرمای خیس و بوی تند آهن زنگ‌زده فرار کنم. اما همان غرش، آن همهمه‌ی سنگین و رو به ازدیاد، پاهایم را به زمین میخکوب کرد. بعد، نوری از دل تاریکی، در انتهای پیچ ریل‌ها، سوسو زد؛ یک تک‌چراغ زرد و کورکننده که دود و بخار و باران را می‌شکافت و مستقیم به سمت من می‌آمد.
یک کنجکاوی مرده، حسی غریب و بیمارگونه، وادارم کرد به لبه‌ی پل نزدیک‌تر شوم و به آن تاریکی عمیقی که مرد در آن ناپدید شده بود، خیره شوم. اول فقط یک سایه‌ی تیرتر در تاریکی بود، یک لکه‌ی بی‌شکل و دراز، افتاده روی سنگریزه‌های خیس بین دو ریل. پلک زدم. قطره‌های سرد باران توی چشم‌هایم می‌دوید و دیدم را تار می‌کرد. "اون چیه؟... یه تیکه پلاستیک؟... یه کیسه زباله که باد آورده؟" نور قطار قوی‌تر شد، از زرد به سفید چرخید و برای یک ثانیه‌ی کشنده، آن سایه را با وضوحی وحشتناک روشن کرد. چرم بود. برق خیس و روغنیِ یک کاپشن چرمی. و آن ته‌ریش مرتب و خط‌کشی‌شده.
تمام خون در رگ‌هایم یخ بست. خودش بود. همان مسافر. روی ریل‌ها دراز کشیده بود. نه اینکه افتاده باشد؛ دراز کشیده بود. آرام، کاملاً صاف، دست‌هایش دو طرف بدنش و صورتش رو به آسمانِ خیس. انگار داشت باران را تماشا می‌کرد یا منتظر چیزی بود. "اون... اونجا چیکار می‌کنه؟... مسته؟... یا خدا... می‌خواد خودشو بکشه؟" همان لحظه، قطار بوق زد. یک زوزه‌ی کرکننده‌ی فلزی که قلبم را از جا کند و در آن دره‌ی تنگ پیچید. نورافکن غول‌پیکرش حالا پل را در نور سفید و بی‌رحم خود غرق کرده بود. و من فاصله‌اش را دیدم. دیگر دور نبود. نزدیک بود. وحشتناک نزدیک.