پارت هفتاد و چهارم :

سؤال آخر مثل سیلی روی صورتم نشست. چند ثانیه هیچ صدایی از دهانم بیرون نیامد. نه به خاطر اینکه جواب نداشتم. به خاطر اینکه قلبم آن‌قدر محکم می‌کوبید که انگار صدایش از گلوی من بیرون می‌آمد.
نگاهم از میان آن‌همه میکروفون و دوربین بالا رفت. صورت‌ها را نگاه کردم. چشم‌هایی که برق کنجکاوی داشتند. دهان‌هایی که منتظر بودند. نه برای شنیدن حقیقت... برای شنیدن چیزی که بتوانند تیترش کنند.
گلوی

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • لیلی

    0

    آره پرواز مهربان دل قوی دارسحر نزدیک است..

    ۵ ماه پیش
  • ندا

    1

    امید مثل یک نور تو تاریکی زندگی آدم روشن میکنه

    ۶ ماه پیش
  • مینو

    2

    عالی بود حنانه ی قشنگم،پرواز یه دختر کامل و عاقله و به نظرم با سیاست زنانگی اش سهند رو عاشق میکنه جوری که سهند یه لحظه هم نتونه دوری اش رو تحمل کنه،این طور به دل من افتاده

    ۶ ماه پیش
  • فخری

    1

    ممنون حنانه جون خسته نباشی عزیزم قلم زیبات مانا❤️❤️❤️❤️❤️

    ۶ ماه پیش
  • افسون

    0

    عزیزم چقدر خوبه حس بودن یکنفر که میبینتت لذت بعضی وقتا فقط تو سکوته🙃 حرف براش بی معنی و بدون نیاز به یه همراهی ه ساده سهند هم باید بتونه خودش بی صورتش تصور کنه البته همراه پرواز

    ۶ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️