بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت صد و چهل :
فریادِ نریمان، مثلِ رعدی در دلِ آن دخمه‌یِ مسموم پیچید و آوارهایِ سنگینِ سکوت را در هم شکست. انگار کائنات هم منتظرِ همین یک جمله بود تا دوباره به جریان بیفتد.
«یا خدا... نبض داره! ضعیفه، اما می‌زنه!»
این جمله، خون را دوباره در رگ‌هایِ منجمدِ من دواند. هومان، که تا آن لحظه گویی مسخ شده بود، با شنیدنِ صدایِ نریمان از جا جست. چشمانش، لبریز از وحشتی که حالا به اضطرابی عملی بدل شده بود،
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه ۲۴
1چقدر غم انگیززززز😭 کاشکی نرگس نمیمرد ..بیچاره ۳۰ سال؟؟!!!!!!🥺 .... واقعا سخته...، ان شاالله بمیری قمرالملوک
۶ ماه پیشم..
1دارم فکر میکنم چجوری یک نفر بعد از ۳۰ سال اسارت میتونه به زندگی برگرده ؟ خیلی سخته. این زن دیگه طاقتش تموم شده بود
۶ ماه پیشاکرم بانو
0باورم نمیشه... چه لحظه های سخت و غمگینی....ای خدا😭😭😭😭😭
۶ ماه پیشپرنیا
1آخ آخ این چه کاری بود با ما کردی ساناز 😔 دختر چه قلمی داره تو قلمت پرتوان باریکلا بانوی قلم
۶ ماه پیشPARNIA
1همه این بدبختیا زیر سر قمرالملوکه😭نرگس چه گناهی داشتتت
۶ ماه پیشفاطمه زهرا
1وای نهههه😭فرداد مامانش رو بعد از این همه سال دید و بعد مرد...نرگس این همه سختی کشید..وای😭
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Helia
0جرمش فقط زیبایی و مادر بودن بود