پارت هفتاد و یک :
1306
آن شب آوالان بوی عجیبی می‌داد.
نه بوی خاک خیس بود، نه بوی شبنم. چیزی میان این دو؛ چیزی که انگار از دل زمین بالا می‌آمد و در سینه می‌نشست.
خوابم نمی‌برد. خانه‌مان در سکوتی کش‌دار فرو رفته بود؛ سکوتی که هر چند لحظه با زوزۀ دورِ سگی شکسته می‌شد.
خانم‌جان کنار چراغ نفتی نشسته بود و نخود پاک می‌کرد. دانه‌ها یکی‌یکی در کاسۀ مسی می‌افتاد و صدایش مثل تپش آهستۀ دل در اتاق می
لطفا صبر کنید...
پگاه
0ممنون حنانه جان بسیار زیبا و جذاب بود