پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و نود و چهارم :
جوری آب دهانم را فرو دادم که سیبک گلویم به درد نشست.
غصه گاهی چقدر آدم را زمین می زد.
پیر شده بودم در این مدت.
امیدم را ناامید شده می دیدم و درهایی که یک عمر به رویم باز بود را بسته..
تهِ ته دنیا مگر کجا می شد؟
همین جا!
-عه..سلام عرض شد.
با سیخ نشستن بابک و تکان صندلی ها به خود آمدم.
صورتم وقتی رنگ بُهت به خودش گرفت که دیدم بابا و دایی امیر بالای سرم ایستاده اند و تمØ
لطفا صبر کنید...
