پارت صد و نود و چهارم :


جوری آب دهانم را فرو دادم که سیبک گلویم به درد نشست.
غصه گاهی چقدر آدم را زمین می زد.
پیر شده بودم در این مدت.
امیدم را ناامید شده می دیدم و درهایی که یک عمر به رویم باز بود را بسته..
تهِ ته دنیا مگر کجا می شد؟
همین جا!
-عه..سلام عرض شد.
با سیخ نشستن بابک و تکان صندلی ها به خود آمدم.
صورتم وقتی رنگ بُهت به خودش گرفت که دیدم بابا و دایی امیر بالای سرم ایستاده اند و تمØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۸۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️