پارت هفتاد و دوم :
***
خشکی گردنم اولین چیزی بود که فهمیدم. نه صدا، نه نور، نه فکر. فقط درد. انگار تمام شب سرم را روی تکه‌ای سنگ گذاشته بودند و حالا مهره‌های گردنم با هر تکان کوچک اعتراض می‌کردند.
کمرم تیر می‌کشید. دستم کرخ شده بود. پلک‌هایم سنگین بودند؛ اما وقتی بالاخره بازشان کردم، سقفی سفید و بی‌روح مقابلم ایستاده بود.
چند ثانیه طول کشید تا بفهمم کجا هستم. بعد همه چیز با یک هجوم سنگین برگشت. مح
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0چقدر ناراحت کننده بود این پارت.ممنونم ازت حنانه جون خدا قوت قلم زیبات مانا💞💞💞💞💞💞💞
۶ ماه پیشافسون
0سهند زخم میزنه با خنجر کلماتش از قصد شاید نه ولی به عمد تا دلش خالی شود و احساسی نباشد اوهم دلگیر و بی پناه شده چون واقعا سخته توخودرادر آینه در بی خبری ببینی بینقش بیرنگ خیلی سخته یک شبه جداشدن از خود
۶ ماه پیشندا
1گاهی آدمها میروندنه چون راه دیگه ی ندارند چون ماندن کنارما سخت ترازرفتن است چقدر دردناک
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0بعضی جمله هارو که به دلم میشینه چن بار میخونم وتکرارشون میکنم مثل جمله آخر خیلی قشنگ بود سپاس نویسنده خوش ذوق