پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و نود و دوم :
دست روی گوش هایش نشاند و فریاد زد..
-دیگه نمی خوام باورت کنم عباس.دیگه نمی خوام احمق باشم..
دست انداختم که گوشی ام را بیرون بکشم و نشانش دهم که نبود.
لعنتی خانه جایش گذاشته بودم.
-بازیت دادن فریال. عزیزم گوش کن. من همین الان می تونم با تو ازدواج کنم. همه چیز با میرا صوریه. اینو خودشم می دونه. فقط چون مجبور بودم کنارش باشم، اون آیه خونده شده..
سکوت کرد و بعد اشکش را پاک کرد.
لطفا صبر کنید...
