پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و نود و یک :
امید داشتم بغضم را بفهمد.
حال ناآرامم را ببیند و با محبت نازم را بخرد.
اما این را هم می دانستم بی انصافی است.
یک قدم پیش کشیدم و یک گام جلو آمد.
یادش نبود روسری به سر ندارد و انگار فریال جدیدی می دیدم..
زیبا تر و لعنت به دلی که همین الان مویه اش را شروع کرده بود..
-کی برگشتی؟
-انتظار دیدنم و نداشتی؟
-فقط جا خوردم..
سرم را رساندم به دست هایش و چشم هایم دنبال امانØ
لطفا صبر کنید...
