تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و سی و ششم :
عقب رفت، بی‌توجه به نزدیک شدن دکتری که از راهرو وارد شد، به دیوار تکیه زد و در نهایت روی دو زانو نشست.
- اگه دهنش و باز کنه، اگه چیزی بگه با چی درستش کنیم؟
پایدار لبش را به دندان گزید و باز هم خونسرد نگاهش کرد، قرار بود خودش بگوید، قرار بود هردوی آنها از زبان او بشنوند؛ اما دیگر اهمیت نداشت. جان دادنی را که باید داد، هرچه زودتر بهتر!
- باید این قائله هرچه سریعتر ختم بخیر می‌شد،
لطفا صبر کنید...
