پارت شصت و ششم :
نمی‌دانستم چند ثانیه گذشت. شاید دو، شاید ده، شاید یک عمر!
فقط می‌دانستم در آن چند لحظه چیزی در عمق وجودم از جا کنده شد. مثل اینکه کسی تاریکی را یک‌باره از جا بلند کند و پرت کند وسط صورتم. نفسم هنوز گیر کرده بود. سینه‌ام موج می‌زد. پاهایم حتی حس نداشتند. از زانو تا نوک انگشت‌هایم بی‌قرار می‌لرزیدند؛ اما روی زمین مثل سنگ چسبیده بودند. با این‌حال، سعی کردم تکان نخورم... نلرزم... نریزم
لطفا صبر کنید...
لیلی
0راس میگه دونستنش هیچ چیزو درست نکرد خیلیا اینجوری زندگی میکنن حتی نفسای همو میشناسن اما له میکنن ازروت رد میشن وتیکه هاشو به باد میدن ..