ویولت به قلم حمیده سادات منتظری
پارت هفتاد و یک :
آهی حالا دلیل حال بد امیرمحمد و ظاهر عزادارش را درک میکرد. رفیق بدی بود که حال او را نفهمیده بود. آه از نهادش درآمد، وقتی یاد حرفهایی افتاد که در حضور بابک به او زده بود. جلو رفت و دستش را روی شانه امیرمحمد گذاشت.
_ ببخش داداش! من نمیدونستم عزادار نامزدتی!
امیرمحمد لبخند پر دردی زد اما مانند همیشه سعی در حفظ ظاهرش کرد. ملودی با تعجب پرسید:
ـ چیچک همون افسانه بود، یعنی دخترخالÙ
لطفا صبر کنید...
