رد فلگی که بوسیدمش (آواز قو) به قلم کالیستو آکوامارین

پارت سوم :

چند روزی گذشته...
82 ساعت از آخرین باری که عینک دروغینِ خوشبینی به چشم داشتم ، گذشته.
بازدم عصبی روحم رو می‌شنوم ، هنوز ترمیم پیدا نکرده بود. در تلاشم جیغ‌های قلبم رو خفه کنم.
اما دردش آروم نمی‌گرفت ، آه خدای عزیز ...
خاطرات در تلاشن تا من رو بکشن و هرشب ، سخت تر از شب گذشته صبح می‌شه.
از این‌که به یاد دارم چطور نفس بکشم ، چطور فکر کنم ، چطور هنوز دیونه نشدم ، تعجب می‌کنم.
نفسی عمیق می‌کشم و پاورچین پاورچین به سمت پنجره می‌رم تا بینیم رو به سطح سردش بفشارم.
بوی بارون می‌آد.
نفسم روی شیشه بخار کرد ، چشمام با صدای چک چک نرم بارونی که تو باد حرکت می‌کرد ، بسته می‌شه.
نمی‌تونستم بخوابم !
حالا چیزی جز قطرات بارون برام نمونده بود.
حالا ، حتی آبی ترین رگه‌ی عنبیه‌هام تاریک دیده می‌شد.
موهایِ بلندم با نسیم باد زنده می‌شن . جای دست های اون روی موهام باعث می‌شد حس کنم حمل این موها ، سنگینه.
قطرات بارون باعث می‌شد یقین پیدا کنم که ابرها ضربان دارن ، یا طبیعت احساس داره...
حالا ، روزهاست مازندران هم غمگین بود.
چشم‌هام در تلاشی ناخودآگاه برای جلوگیری از خاطرات بد بسته می‌شن.
از فکر اون تخت...
از رویایی که برای من بود و به‌دست زنی زیباتر از من نابود شد.
زنی زیباتر از من ، با چشم و ابروی مشکی...
از پنجره فاصله می‌گیرم و روی زمین دراز می‌کشم.
جنین‌وارانه تو خودم جمع می‌شم . ماجان ، هربار می‌پرسید چطور جلوی خودمو گرفتم...
چطور نعنای شر و عاشق ، جنازه‌ی اون دختر رو از در خونه‌‌ش رد نکرد؟
چطور فقط نگاه کرد؟
چطور در مقابل سیلی‌ای که حتما برای تشکر به گونه‌م نشست هیچ‌چیز نگفتم...
اما ماجان ، ای کاش هیچ‌وقت قضاوت نمی‌شدم!
ای کاش خیانتی نمی‌دیدم تا خودم رو فراموش کنم.
با اون خیانت ، تمامِ من هم به خودم برای واکنشی درست تر ، خیانت کرد.
دو روز اول ، خبری از وجود نحس خودش و خانواده‌ش نشد. حالا انگار که جزء روتین زندگی‌شون شده باشه ، هر روز می‌اومدن تا بتونن منو به اون خفت و خاری برگردونن.
اما ، حرف من عوض نمی‌شد.
مهربون بودنم ، ساده بودنم ، باعث شد حتی تا همین امروز هم اون کلاغ شوم فکر کنه می‌تونه ازم سواستفاده کنه.
اما من فقط برای اون ساده بودم ، برای اون دیونه بودم ، برای اون مهربون...
حالا انگار، مهربون بودن گناه بود ، انگار دیگه خودم رو نمی‌شناختم.
هربار سعی می‌کنم بخندم ، لب‌هام بین راه به هق هق های خفه‌ای گیر می‌کنن.
تمام جهازی که با عشق چیده بودم ، با بی‌حسی داخل جعبه گذاشته شد تا فروخته بشن.
حالا تو این روستا ، دیگه من دختری نبودم که نامزدش از اون سرتر بود. نمی‌دونم به چه شکل ، اما همه جا از این پر شده بود که مشکل از من بوده.
مشکل از نعنایی که پسر شهری و رتبه یک کنکور رو از دست داد.‌ مشکل از نعنایی که شاید ناموسشون رو لکه دار کرده.
حتی اون‌قدر یک کلاغ چهل کلاغ شد که می‌گفتن حق اون دختر فقط و فقط مرگه و لا غیر...
کسی نمی‌تونست حرفی بزنه که این موضوع رو نقض کنه ، مگر این‌که خانواده‌ی مکار محمدرضا ، وقت‌هایی پشت در این خونه می‌خوابیدن که مردم روستا هم در اون موقع تردد داشته باشن.
اما ، هیچ‌کدوم از این مسائل ، اهمیتی نداشت.
نگاهم به ساک بزرگ قهوه‌ای رنگم کشیده می‌شه که کنار در اتاق انتظار می‌کشید.
نفسم رو حبس می‌کنم و چیزی برام سوال می‌شه...
آیا از بیرون هم به اندازه‌ی درونم می‌لرزم؟
تصمیمی بزرگ انتظارم رو می‌کشید.
رفتن از این روستا ، رفتن از هرجایی که محمدرضا قدم توش می‌گذاشت.
فردا روزی بزرگ بود . روزی که برای رشد و دور شدن از مسائلی که باعث شکسته شدنم شدن ، باید به شهر می‌رفتم... تک و تنها !
برای دوره‌های گیاه شناسی و برگشتن برای کار تو عطاریِ بابا.
برای دور شدن از حرف مردم ، برای این‌که به این نعنایی که غرورش شکسته شده بود ثابت کنم من هم پتانسیل رشد و خوب بودن رو داشتم.
من حتی می‌تونستم بهتر از یه رتبه یک کنکوری باشم.
به شهر می‌رفتم ، خوابگاهی می‌گرفتم و در کنار دوره‌های گیاه شناسی باید دنبال کاری پاره وقت می‌گشتم.
صفحه‌ی موبایلم روشن شد ، یه پیام دیگه از سمت محمدرضا و اکانت های مختلفش :
ـ« مثل آدم برگرد بی‌شرفِ من ، یک‌ماه دیگه عروست می‌کنم و برات همه چیزو توضیح می‌دم.»
اکانت رو بلاک ، و گوشی رو خاموش می‌کنم.
اما من ، واقعا می‌تونستم پامو تو دوره‌ی جدیدی از زندگی بذارم؟
***
(دانای کل)
ابرها مثل همیشه خاکستری و گرفته ، به‌هم چسبیده و نالان. خورشید ، مدت‌هاست دیده نمی‌شه.
انگار ، در برابر تاریکیِ کسی ، استراحت می‌کرد و از ترس ابرهارو کنار نمی‌زد. می‌گذاشت پرتوهای تاریکی تقویت بشن و به همه‌جا سوق پیدا کنن.
باد شدید ، بیشتر از چیزی که دانش آموزها انتظارش رو داشتن.دورتادورِ کاخِ قدیمی مدرسه زوزه می‌کشید و بعد داخل محوطه می‌گشت و دوباره به سمت کاخ برمی‌گشت.
صدایِ هق هق های دانش آموزی ، پس زمینه‌ی زوزه‌های پی در پی باد می‌شد.
دانش آموزی که اسمش احسان بود ، بین گریه‌ها خس خسی از سر درد کرد و به زحمت گفت :
ـ« غلـ..ـط کردم ، ح حـ...ــروم‌زاده‌ام اگـ..ـه ، اگه دروغ بگم ، به‌خدا نمی‌دونسـ..ـتم رئیس ، نمی‌دونــ..ـستم...»
شخصی که روبه‌روی پسرِ بیچاره اخم کرده‌ بود ، با کلافگی چنگی بین موهای سفیدش کشید‌.
زمزمه کرد :
- « کاری که کردی قابل بخشش نیست ، مارو تو خطر بزرگی انداختی.»
بیراه هم نمی‌گفت سفید مو . احسان ، شب اولی که به گروهِ‌شون راه پیدا کرده بود با حواس پرتی‌هاش پلیسارو دنبال خودش انداخته بود.
شب قبل می‌تونستن سود خوبی رو جیب بزنن ، اما همه‌‌ی اون دود هوا شده بود.
احسان باری دیگه ناله کرد و گفت :
ـ« باید می‌ایسـ..ـتادم ، منـ..ـه احمـ..ـق تو اون شـ..ـرایط دســ..ـت به آب نیــ..ـاز بودم.»
با این‌که می‌دونست و بارها براش توضیح داده شده بود که حین عملیات به هیچ عنوان نباید توقف کرد ، بازهم انجامش داده بود؟
بوی سیگار‌های گاه و بی‌گاه کسی که از فکرش هم ترس داشت ، روانش رو بهم می‌ریخت.
- « رئیـ..ـس ، بـ..ـه نـ..ـامـوسـ.ـم جبــ..ـران می‌...می‌کـنـ..ـم»
پسرک بیچاره ...
می‌دونست اون بیست جفت چشم عصبی‌ای که بهش خیره بودن ، خیلی به خودشون فشار می‌آوردن که پنجه‌هاشون رو دور گلوش حلقه نکنن.
تهش ، تصمیم فقط با یک نفر بود.
با کسی که تو تاریکی سیگار می‌کشید و هیچ چیز نمی‌گفت.
تماشا می‌کرد ، فقط تماشا... مثل هربار !
مو سفید ، هوف پرشتابش رو بیرون فرستاد و عصبی پلک بست.
با پلک‌های بسته غرید :
-« قوی سیاه ، باهاش چی‌کار کنم ؟»
اگه پسرک بیچاره بیشتر التماس می‌کرد ، فقط خودش رو کوچیک و خار می‌کرد.
در اون‌جا ، بخششی درکار نبود ، مخصوصاً اگر قوی سیاهِ آرامگاه ، صدا زده می‌شد...
احسان به سمت تاریکی برنگشت.
این یعنی ، از حضور قوی سیاه کاملا خبر داشت.
برنگشت به سمتی که دود سیگار های خفه کننده ازش بلند می‌شد. انگار حتی دود سیگارها هم تصمیم کشتن اونو داشتن.