بانو دخت به قلم ساناز لرکی
پارت هشتاد و سوم :
استخوانهایم گزگز میکرد؛ انگار از زیر سم اسب بیرون کشیدهباشندم. کوچهپسکوچههای خاکی و پرپیچوخم را نفسزنان دویده بودیم تا بالاخره به حیاط خلوت و آجریِ مسجدی قدیمی پناه بردیم. تهرانِ سال بیست و نه، بیرونِ این دیوارها در تب و تاب و هیاهو میجوشید، اما اینجا، زیر سایهی درختهای نارونِ خاکگرفته و کنار حوض فیروزهای که لبههایش از خزهی زمستانی سبز شده بود، فقط صدای نفسÙ
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۲۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
Helia
1بلاخره فهمید اون چیزی رو که منتظرش بودم
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
1وای یاد داتورا افتادم...ربطی به هم نداشتن ولی یاد اون افتادم🥲
۷ ماه پیشاکرم بانو
2ولی من یاد لالایی و اون تیمارستان لعنتی افتادم
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
4میدونین من کاپل هومان و رخساره رو دوست دارم،ولی عمیقا میدونم به همدیگه نمیان...
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
0الهیی واسه نگارینن
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
0اههه رخسارهههع...عیب نداره هومان واسه من
۷ ماه پیشمینا
1به نظر من بانو دخت عاشق هو مان نیست نمیدونم ولی فک کنم به فرداد نزدیکتره
۷ ماه پیشZahra
1بانو دخت جان خوبه که فهمیدی هیچ علاقه ای به هومان نداری
۷ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

پرنیا
2بله رخساره تو عاشق نیستی