پارت پنجاه و هفتم :
ماشین آرام راه افتاد و چراغ‌های شهر مثل رشته‌ای از ستاره‌های بی‌قرار از کنارم گذشت. سرم هنوز به شیشه تکیه داشت و خیابان‌ها یکی‌یکی زیر چرخ‌های ماشین عقب می‌رفت. تهران در آن ساعت نه بیدار بود نه خواب. مثل من؛ میان ماندن و رفتن معلق.
چند دقیقه‌ای هیچ‌کدام حرف نزدیم. فقط صدای یکنواخت ماشین و گاهی ترمز کوتاهی که چراغ قرمزی را رد می‌کرد. نگاه راننده گاهی از آینه می‌لغزید سمت صورتم؛
لطفا صبر کنید...
فخری
0واقعا منم 😢 بغض کردم بااین آهنگ عالی بود دلم واسه پرواز سوخت ی آدم چقدر میتونه بد شانس باشه آخه.دست گلت درد نکنه حنانه جون قلم زیبات مانا💞💞💞💞💞💞💞