پارت پنجاه و ششم :
***
چمدان که بسته شد، حس کردم بخشی از روحم را هم توی همان زیپ گیر انداخته‌ام. انگار اگر یک‌ذره دیگر فشار می‌دادم، شاید صدای ناله‌اش هم درمی‌آمد. ایستادم وسط سالن. نفس کشیدم؛ اما هوا به‌اندازه قبل نبود. خانه، خانه نبود دیگر. فقط چهاردیواری‌ای شده بود که بوی جدایی می‌داد؛ بوی حرف‌هایی که نباید زده می‌شد اما گفته شد. بوی عشقی که باید نگه داشته می‌شد اما ترک برداشت. بی‌خبر، بی‌هشدا
لطفا صبر کنید...
لیلی
0آره رفتن بهتره ازموندن زیر تهمت وله شدن بری ودوباره شرو کنی به نظرم ازپدر سهند کمک بگیره بهتره