پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و شصت و هفتم :
البته خیال عباس را هم راحت کرد که بیهوش نیستم.
اما همچنان ترس از لهجه ی کلامش پیدا بود.
-یه چیزی بگو؟ چت شده تو میرا؟
دست به شانه ام گرفته و صافم کرد.
حالا کمرم چسبیده بود به زمین و یک درصد حتی سفتی زیرم را نمی فهمیدم.
مردمک ها با تقلای اشک باز شدند و صورت وحشت زده اش مقابل چشمان نمناکم نشست.
دیدم نفس راحتش را که چطور موهای روی پیشانی ام را باد داد.
دیدم و قلبم بیشتر
لطفا صبر کنید...
