پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و شصت و پنجم :
سر تکان داد.
دست او این بار بالا آمد برای فشردن شانه ام و بعد از کنار دستم رد شد و به کوچه رفت.
پیاده روی های شبانگاهی ام ظاهرا به او هم سرایت کرده بود.
نفسم جایی میان سینه ام به تقلا افتاد.
یعنی حتی دایی هم خیال می کرد توجهات من با میرا، از سرِ...
مگر ممکن بود؟
یعنی کسی جان دادن من برای فریال را نمی دید؟
همان دم پشیمان شدم از بالا رفتن و سراغ فرانک.
منتها قولی بود
لطفا صبر کنید...
