تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و بیست و نهم :
از دیدن چهره‌اش بیش از قبل حالش بد شد. نمی‌ترسید؛ چون چیزی برای از دست دادن نداشت. پگاه بدتر از این را در اوج کودکی تحمل کرده بود. مرد دستی به ریش‌های بلند مشکی‌اش کشید و سپس نزدیک او شد و صندلی آهنی‌ای که گوشه‌ی دیوار جمع شده بود را باز کرد و روبه‌رویش نشست.
- در شان دختر کسری ادیب نیست که گشنگی بکشه! نه؟
ساندویچ را از پلاستیک بیرون آورد و با پایین دادن زرورقش، از روی صندلی برخاس
لطفا صبر کنید...
