تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و بیست و یک :
پگاه با دستان لرزان و خونی، درش را باز کرد و بردیا از شدت درد خود را به نشنیدن زد، گویی این بار هم جز زحمت هیچکار دیگه‌ای نکرده بود. پایدار با نزدیک شدن دست او به لبانش و خم شدن صورت خیس اشک او، آرام لب زد.
- خوبم، چیزی نیست!
قرص‌ها را از دست او گرفت و بدون آنکه دستش را بلند کند و آب معدنی را باز کند، طعم تلخ همیشگی آن را به جان خرید.
- دنبالمون نیستن؟!
ناصری با وارد شدن به جاده
لطفا صبر کنید...
