تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و شانزده :
عطا حرفش را نشنیده گرفت و با لبخند به گردنبند چشم دوخت.
- فکرش و می‌کردم انقدر تو گردنت قشنگ باشه! انشالله به خیر و خوشی ازش استفاده کنی.
- مرسی، خیلی قشنگه!
خوشحال شد، پس از مدت طولانی‌ای یکی به او کادو داده بود؛ اما خوشی‌اش زیاد طولانی نشد. عطا از او فاصله گرفت و مریم کلامش را ادامه داد.
- میدونم واست سخته، میدونم فرشته مریضِ و میخوای پیشش باشی؛ اما... .
عطا لبخند را از روی
لطفا صبر کنید...
