تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و پانزده :
نگاهش به پایدار گره خورد، دستش را روی قلبش گذاشته و چهره‌اش هنوز هم از درد درهم بود.
- وایسا! تو اینجا بمون من میرم ماشینت و میارم.
پایدار سرش را به معنای نفی تکان داد و همین طور که از کنار او می‌گذشت، گفت:
- من و به اینکه یکی بهم توجه کنه عادت نده؛ چون اینجوری مجبورم کار و بار و زندگی اون ورم و ول کنم و همین‌جا بمونم.
پگاه چند قدم سمتش برداشت و با رسیدن به او، کیفش را روی شانه‌ا
لطفا صبر کنید...
