تبعید بی پناهی به قلم غزل محمدی
پارت صد و دوازده :
پشتش را به عارف کرد، توقع که نداشت او را زیر پر و بال خودش بگیرد نه؟ عارف به آخرین چیزی که به ذهنش رسید متوصل شد.
- یعنی حتی یک شانسم پیشت ندارم؟
مسیرش را تا رسیدن به ماشینش ادامه داد و عارف بی‌توجه به لرزش زانوهایش از سرما، دستش را بلند کرد و کاپشن او را کشید.
- میدونم از ما خیری ندیدی؛ اما انقدر ارزش ندارم که بخوای یک فرصت بهم بدی؟!
پلک‌های پگاه لرزید و چشمانش باز شد، چندلحظ
لطفا صبر کنید...
