پارت پنجاه و پنجم :
نیما هنوز لقمه‌اش را کامل نجویده بود که من قاشق را روی برنج گذاشتم و نفسم را آهسته بیرون فرستادم. باید می‌گفتم. باید همان کاری را می‌کردم که دکتر گفته بود. باید او را که تنها ریسمان زندگی‌ام برای چنگ زدن بود، میبریدم تا مطمئن شوم آدم من می‌ماند.
- نیما امروز یکی از بچه‌های دانشگاه زنگ زد.
صدایم لرزید؛ اما لبخندی مصنوعی روی لبم چسباندم.
- یه کم حرف زدیم. بعد گفت بیا به یاد قدیم
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۲۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لیلی
0متاسفانه تصویر واقعی آقایون زیادی که تیشه به ریشه خوشبختی خانواده ها میزنه
۵ ماه پیشNikoo
0نیما چرا شبیه پارانوییدیا رفتار میکنه😐😑 خسته نباشی عزیزم 💘
۶ ماه پیشفخری
0ای وای پرواز دوباره آواره شد گناه داره به خدا ممنون از قلم زیبات عزیزم💚🍀💚🍀💚🍀
۷ ماه پیشرزا
3وای اصلا از نیما انتظار نداشتم ولی به نظر من خدا خیلی دوست داشت پرواز جون که به این زودی خودشا نشون داد عزت نفست را بردار و فرار کن
۸ ماه پیشافسون
4ازه بهتر بره چون میگن سالی که نکوست از بهارش پیداست مرسی عزیزم پارت مفیدی بود یادمون داد نباید هیچ وقت از احترام و دلسوزی به خودمون دست برداریم باز هم خوشا به حال پرواز که زود فهمید چه بسا در ورطه ای میفتاد که دیگه راه برگشتی نبود 🤔😔
۸ ماه پیشمیخک
1بهتر بره چون نیما تاهمیشه گذشته روبه روش میادبهش اعتمادنداروباعث زجرش میشه
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
Hani
0نیمام که تو زرد از اب دراومد چقد غش کردم براش تو پارتای قبلی