پارت پنجاه و چهارم :
صبح جمعه با بوی بارانِ دیشب بیدار شدم. پنجره نیمه‌باز بود و هوای خنکِ اوایل اسفند آهسته در اتاق می‌چرخید؛ همان بویی که همیشه خبر از سال نو می‌داد. نور کم‌رنگ آفتاب روی پرده‌ها نشسته بود و لکه‌های روشنش روی دیوار می‌لغزید.
همان‌طور در تخت ماندم و به سقف خیره شدم. قلبم آرام نمی‌زد؛ انگار چیزی میان ذوق و اضطراب در سینه‌ام می‌دوید.
قرار بود نیما بیاید!
فکرش لبخند کوتاهی روی
لطفا صبر کنید...
فخری
0خدا قوت حنانه جون مرسی از رمان خوبت عالی بود امیدوارم بخیر بگذار فکر کنم نیما شکاکه💞💞💞💞💞💞