پارت پنجاه و سوم :
انگشت‌هایم را مثل دو پرنده زخمی در هم قفل کردم. اتاق گرم بود؛ اما بدنم سرد شده بود؛ انگار سرمای همان حیاط هزارساله هنوز چسبیده بود به پوستم. دکتر آهسته عقب نشست. دست‌هایش را روی میز گذاشت و با نگاه آرامی که عجیب آشنا به نظر می‌رسید، گفت:
– خب پرواز عزیز بگو چی شکستت. از نزدیک‌ترین نقطه شروع کن. هرچی تو ذهنته، هرچی تو دلت گیر کرده.
لب پایینم لرزید.
- نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
لطفا صبر کنید...
لیلی
0خب من فکر نمیکردم درمورد نیماهم مسئله داشته باشیم البته درطول رمان همش فک میکردم که خانواده نیما کجان پس آیا کسیو نداره؟