رس به قلم آرزو مهاجر

پارت سوم :

فصل دوم: السَمیع ( شنوا)
سدنا او را با آسانسور به طبقات پایین‌تر برد. طبقات منفی.
آسانسور در طبقه ی منفی هفت متوقف شد و صدای برخورد فلزش ته دل رامونا را خالی کرد. ناخودآگاه شانه‌هایش بالا پرید. سدنا پوزخندی حواله ی قد و بالای او کرد و خونسرد از آسانسور کذایی بیرون رفت. رامونا به دنبالش پا به راهرو گذاشت. دیوارهای راهرو، سقف و زمین یکدست سیاه بود. هر چهارمتر لامپی با نور قرمز که قطع و وصل می‌شد خبر از خفقانی سنگین می‌داد. دو طرف راهرو درهای مختلف و شبیه بهم که آدم را به سرگیجه می‌انداخت.
از پشت درها جیغ‌ها و ناله‌های وحشتناکی می‌آمد، به طوری که رامونا را در ابتدای راهرو متوقف کرد. اما برای سدنا خیلی عادی بود چون سوت‌زنان گویی در باغ وحش یا موزه راه برود، تق تق عصایش را به زمین می‌زد و جلو می‌رفت. رامونا دنبالش دوید تا درکنار این ناله‌ها در این فضای نیمه‌تاریک تنها نماند. برای همچین ناله‌های ترسناکی بدترین تصاویر را در ذهنش متصور می‌شد.
انتهای راهروها که اصلاً دیده نمی‌شد. همه جا شبیه بهم. مثل یک دَوَران گیج کننده. رامونا بازهم بازوهای خودش را بغل گرفته بود و فشار می‌داد. مورمورش می‌شد. وضعیتش جوری بود که نمی‌شد گفت کامل روح است و حس و لمس ندارد. بین مرگ و زندگی تلوتلو می‌خورد. برای همین هنوز سردش می‌شد، موهای تنش سیخ می‌گردید و حتی حس می‌کرد که از شدت سنگین بودن فضای آنجا پاهایش هم می‌لرزند و درست نمی‌تواند قدم بردارد. قدم به قدم سدنا را دنبال می‌کرد. می‌ترسید نیم‌متر هم عقب بیفتد، او هم بشود یکی از افرادی که پشت در ناله سرمی‌دهند و جیغ می‌کشند. اینجور جیغ‌ها را حتی آدم از عذادارها در قبرستان یا پشت در اتاق زایمان هم نمی‌شنید. شبیه به اتاق‌های شکنجه بود. کلمات را در تاریکی رها کرد: این‌جا دیگه کدوم جهنم‌دره‌ایه؟
سدنا مرموز و خبیثانه خندید: اسمشو که درست گفتی.
ناگهانی ایستاد و رامونا چون پا جای پای او می‌گذاشت خورد به کمرش. سدنا نیم‌رخش را کمی چرخاند و چشمش را تمسخرآمیز به او دوخت: داری دنبال آتیش می‌گردی؟
نیشخند زد و قدمی جلوتر در راهروی بعدی پیچید و گفت: جهنم که صرفاً آتیش نیست.
رامونا گفت: من شنیدم فقط آتیشه.
سدنا در راهروی بعدی ایستاد. روی پاشنه چرخید. عصا را به دست دیگرش داد و به رامونا خیره شد: توقع داری خداوند همه ی اسرارش رو بریزه روی دایره و لو بده؟
از در بغل دستشان نعره‌ای مردانه بلند شد. رامونا ترسید و دو قدم به عقب رفت. انگار هرکه پشت در بود، مثل حیوانی وحشی می‌خواست در را بشکند و بیرون بپرد. از شدت دردی که می‌کشید صدایش به زوزه ی حیوانی درنده تبدیل شده بود. سدنا به رامونا خندید: نترس. درها از داخل باز شدنی نیستن.
ناله‌ها و عربده ی مرد به قدری دهشتناک بود که دستان رامونا از بازوهایش بالا رفت و شانه‌های خودش را فشرد و زور زد تا ماهیچه‌هایش نلرزد. سدنا دستی به در اتاق مذکور کشید و گفت: می‌دونی ساکن این اتاق چی کار کرده بود؟ وقتی زنده بود، پول مردم رو می‌خورد.
ـ می‌خوام از اینجا برم.
چشمان سدنا زیر نور لامپ داخل راهرو برق زد: تو که آخرش ساکن یکی از این اتاق‌هایی. باید به این صداها عادت کنی.
جوری ته دل رامونا خالی شد که انگار خواب بوده و یک نفر بالای سر او دوتا قابلمه را محکم بهم کوبیده. از انتهای راهرو دونفر مرد با لباس‌های سیاه درحالی که دستکش چرمی می‌پوشیدند نمایان شدند. سدنا رو به مردها چرخید و با پوزخندی که گویی می‌خواست رامونا را زجر بدهد پرسید: اتاق چند قراره دخلش بیاد؟
یکی از مردها گفت: اتاق چهل و سه.
ـ مگه عذاب جدید براش فرستادن؟
عصایش را تکان داد و یک تخته‌شاسی در دستش ظاهر شد. آن را ورق زد. رامونا با چشم‌هایی فوران کرده از کنجکاوی او را نظاره می‌کرد. اما نتوانست روی کاغذها را بخواند. به رسم الخطی نوشته شده بود که نه در دنیا دیده بود نه شبیه کلمات آدمیزاد بود. سدنا خیره به نوشته‌های عجیبش اخم کرد: باز چه غلطی کرده؟
یکی از مردها گفت: امروز یک نفر دیگه با داروی تقلبی که پخش کرده بود، فوت کرد.
سدنا تخته‌شاسی را دوباره ورق زد و آه پر سر و صدایی کشید: به خداوند متعال گفتیم آدمیزاد فقط دردسره. اما خداوند متعال فرمود من یه چیزایی می‌دونم که شما ازش بی‌خبرین. والله من هنوزم میگم خرِ سر به راه بهتر از آدم بی‌راه.
و جوری به رامونا نگاه کرد یعنی به خودت بگیر! در یکی از اتاق ها را باز کرد. رامونا می‌خواست که نگاه نکند اما وسوسه بر او فائق شد و نگاه کرد. هیچ ندید. چون سیاهی مطلق بود. سدنا لبخندی زد شبیه کسی که یک پایان ترسناک را رقم می‌زند و سپس گفت: برین داخل.
مردها از کنارشان گذشتند و پا به همان اتاق گذاشتند و در را بستند. رامونا گفت: چه طور کسی که مُرده بازم می‌تونه گناه کنه که عذاب جدید براش بیاد؟
سدنا گفت: اگه کاری انجام داده باشه که عواقب و اثراتش ادامه‌دار باشه صد در صد. مثلاً یه مواد مخدری اختراع می‌کنه. تا وقتی افراد از اون مخدر استفاده می‌کنن این طرف براش عذاب فرستاده می‌شه. برعکسشم صدق می‌کنه. یک نفر یه داروی شفا بخش کشف یا اختراع می‌کنه، تا زمانی که افراد با اون نجات پیدا می‌کنن، براش رحمت و برکت میاد بالا.
ـ من توی اتاقو ندیدم.
ـ تو نمی‌بینی. چون هنوز نمردی. روی مرز مرگ و زندگی مدام جا به جا می‌شی. دسترسی و دونستن خیلی از اطلاعات برای تو ممنوعه.
کمی جلوتر راه افتاد و بعد ایستاد. چرخید و گفت: می‌دونی چی جالبه؟
رامونا نگاهش کرد. قد سدنا شاید دومتری می‌شد و همین او را ترسناک می‌کرد. مخصوصاً زیر آن لامپ‌های قرمز. سدنا عصایش را به همه طرف گرداند و گفت: هر کدوم از این اتاق ها متعلق به یک فرده. هرکسی یک جهنم شخصی داره.
چون جهنم هرکسی با دیگری فرق داره. چون جرم و گناه‌های آدم‌ها باهم فرق داره. یکی آتیش براش بدترین جهنمه. یکی عذاب وجدان. یکی توی یک روز تکراری غمگین تا ابد گیر میفته. جهنم فقط آتیش نیست. جهنم رو آدم‌ها خودشون با کارهای خودشون می‌سازن دیگه.
رامونا یواش گفت: می‌دونم.
ـ کوچولوی دوست داشتنی! همه ی این‌ها را می‌دونستی و بازم اینجا رو انتخاب کردی؟
عصایش را به لپ رامونا زد و جلوتر پیچید. انتهای راهروی بعدی با دری آهنی بن بست می‌شد. یک مرد هم کنار در ایستاده بود. بازهم با لباس‌های سیاه و ریش سیاه. رامونا گفت: یادمه مأمورها وقتی علت مرگ من رو پرسیدن همه‌شون سیاه پوشیدن. ولی وقتی اون دختربچه رو پایین دیدم لباساشون سفید شد.
سدنا گفت: اون دختر بچه بهشتی بود. این‌ها مأمورهای بهشت نیستن.
ـ ولی خیلی شبیه به همن. فکر می‌کردم که مأمورهای عذاب خیلی ترسناک باشن.
سدنا خندید با ته عصا به شکم مرد زد: نه. این‌ها قیافه‌های عادیشون خیلی خوشگله. اما وقتی وارد اتاق‌های شکنجه می‌شن، متناسب با میزان و چگونگی کارهای مزخرفی که تو توی زندگیت مرتکب شدی تغییر قیافه می‌دن.
رامونا به چهره ی سرد و بی‌حالت مرد سیاهپوش کرد و لرزید. مسئله‌ای که پشتش را می‌لرزاند این بود که سدنا از تمام این مردها قدبلندتر بود. باخودش فکر کرد پس حکم جهنمی بودنش همان پایین امضا شده بود. لابد آن راننده تاکسی هم برای همین سیاه پوشیده بود. سدنا از مرد پرسید: هرچهارتاشونو آوردی؟
مرد گفت: بله. هستن.
سدنا در را باز کرد و دستش را به پشت رامونا زد تا داخل شود. دو دختر و دو پسر همسن و سال رامونا پشت میزی شش نفره کز کرده بودند و گردن همه‌شان مثل پرچم‌های لشکری شکست خورده، فرو افتاده بود. دخترها و پسرها با دیدن سدنا از ترس سرجایشان خشکشان زد و درخودشان مچاله‌تر شدند. سدنا گفت: مهمون دارین.
دستش را پشت رامونا گذاشت و او را هلش داد: رامونا عضو جدید گروهتونه.
رنگ و روی دخترها و پسرها جوری سفید بود که انگار تحت شکنجه ی شدید بوده‌اند. خوبی این اتاق این بود که لامپ آویزان از سقف مهتابی بود، و لازم نبود زیر نوری سرخ و عذاب‌دهنده راه به راه از ترس معده‌اش بهم بریزد. یکی از دخترها که موهای پسرانه ی سیخ‌سیخی به رنگ آبی فانتزی داشت، به زور بلند شد و تته پته کنان گفت: ما... ما کی می‌ریم بیرون؟
سدنا سقف را نگاه کرد و گفت: آم. بذار فکر کنم. هیچ وقت؟
دختر کف دست‌هایش را روی میز فلزی محکم کرد ولی کلامش لرزان بود: ولی ما هنوز نمردیم. چرا کسی که نمرده باید شکنجه بشه و عذاب بکشه؟
سدنا بازهم به سقف نگاه کرد و مثلاً خودش را به فکر کردن زد. گفت: آم... بذار ببینم. خب خودتون خواستین شکنجه بشین دیگه. وقتی که خودکشی کردین.
رامونا گفت: پس اینا هم خودکشی کردن.
سدنا لبخند زد: بله. هرچهارتای این احمق‌ها خودکشی کردن.
پسرها و دخترها با ظاهری شرمنده سرشان را پایین انداختند. سدنا با عصایش آن‌ها را اشاره داد و گفت: بذار معرفی کنم. این دخترک پررو که از جا پرید و با من حرف زد اسمش ارکیده‌ست. ایشون با تیغ توی حموم رگشو زده.
ارکیده سرش را پایین انداخت و دستانش را مشت کرد و به آرامی روی صندلی خودش فروریخت. سدنا با عصا به دختر پشت سری که ریزجثه بود و در خودش جمع شده بود اشاره کرد: اون یکی با اون قیافه ی تو سری‌خورش اسمش ترانه‌ست. البته از من بپرسی می‌گم مرثیه هم نیست چه برسه به ترانه! که یک مشت قرص سنگین خورد و با پای خودش تشریف آورد به این مکان توریستی.
ترانه فقط چشمانش را روی هم فشار داد.
ـ اون پسری که موهاشو مثل گاگول‌ از دو طرف کچل کرده و بالای سرش مثل سبزه ی عید شده، اسمش ساسانه. گویا به مکان‌های خیلی گرم و داغ خیلی علاقه داشت چون عمداً مواد زیاد مصرف کرد و به کما رفت و اومد به اینجا. تو که این‌قدر داغی رو دوست داشتی می‌رفتی سونا و جکوزی! هوم؟
ساسان از خجالتی به طرف تیغ زده ی سرش دست کشید و گردنش را پایین انداخت. سدنا با بلدوزر از روی آخرین نفر هم رد شد: این یکی هم که جلو نشسته و سرش از خجالت پایینه و خبرش مثلاً قیافه ی آدم های متفکر و پشیمون رو به خودش گرفته، مهرشاده. مهرشاد خودشو پرت کرد جلوی ماشین.
رامونا اخم کرد. گفت: چهره‌هاشون خیلی برای من آشناست.
سدنا گفت: همه‌شون رو کمابیش می‌شناسی. ولی از حافظه‌ات پاک شده. این ها هم تورو به یاد نمیارن. فقط خودکشی‌های خودشونو به یاد میارن.
رامونا گفت: ولی من همونم یادم نمیاد.
سدنا گفت: بشین.
رامونا صدر میز نشست. سدنا هم آن سوی میز رو به روی او. عصایش را به میز تکیه داد. با این که لامپی بالای سرشان روشن بود، اما فقط محدوده ی میز را روشن می‌گرد. باقی اتاق به طرز اسرارآمیزی در تاریکی مطلق خفه شده بود. سدنا گفت: این دوستمون راموناست. اون هم مثل شما خودکشی کرده. قرار بود بره به عذابش برسه تا ببینیم قراره از کما زنده در بره یا بمیره ولی خب. یه ایده‌ای ارائه داد. یه ایده‌ای که شاید به شماها فرصت برگشت بده.
سر همه بالا آمد. ساسان در جایش تکان خورد و گفت: راست می‌گی؟
ارکیده به رامونا نگاه کرد: چه جوری؟ چه ایده‌ای؟
سدنا ابروهایش را بالا انداخت و گفت: یک فرصت جبران.
مهرشاد با صدای ضعیفی گفت: مگه بعد از مرگ هم می‌شه چیزیو جبران کرد؟
سدنا گفت: شماها هنوز روی مرز مرگ و زندگی هستین و نمردین. توی کمایین. البته خیلی نزدیک به مرگ. شاید فقط این‌قدر باهاش فاصله دارین.
حد فاصل بین انگشت شست و اشاره ی خودش را به کم‌ترین حد ممکن رساند و نشان آن‌ها داد. پشت رامونا لرز کرد. هرگز حتی تصورش را هم نمی‌خواست بکند که ساکن یکی از آن اتاق‌های خوفناک شود.