پارت پنجاه و هشتم :
نفس عمیقی کشیدم؛ اما هوا در ریههایم قفل شد. سایههای رقصان چراغ نفتی آقاجانم که مثل جانوری درنده روی دیوارهای زیرزمین میخزید، باعث میشد هر آن احساس کنم در آستانۀ فروپاشی هستم.
بوی خاک مرطوب و کهنگی با بوی فلز سرد و کمی ترش جعبه در هم آمیخته بود و مشامم را پر میکرد. از ترس میلرزیدم.
آقاجانم با آن قامت رشید و نشانهای شانهاش که در کورسوی نور کم زیرزمین میدرخشید، بیشتر در
لطفا صبر کنید...

فخری
0قلم زیبات مانا عزیزم عالی بود خدا قوت ❤️❤️❤️❤️❤️❤️