پارت پنجاه و دوم :
ماشین هنوز کنار خیابان کج ایستاده بود؛ اما صدای خیابان دیگر به گوشم نمی‌رسید. همه‌چیز انگار رفته بود پشت یک لایه ضخیم از مه. فقط صدای نفس‌های بریده‌بریده خودم بود و فشار دست نیما دور مچم. او اما با وحشتی که لحظه به لحظه جایش را به عصبانیت می‌داد، نگاهم کرد.
– یعنی چی این کار؟ بچه شدی؟
صدایش بلند نبود؛ اما تیزی‌اش مثل چاقو خورد وسط سینه‌ام.
– این مسخره‌بازیا چیه پرواز؟ هان؟
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۳۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0سپاس فراوان حنانه جون دست گلت درد نکنه قلمت ماندگار 🩷🩷🩷🩷🩷
۷ ماه پیشافسون
2سلام عزیزم عیدت مبارک مرسی از پارتی که گذاشتی خوش به حال پرواز واقعا خوشا که یکی کنارش هست باز هم نمی فهمه هنوز گیجه اما نمیتونه محبت خرجش شده رو واضح ببینه همین که یکی بهش اهمیت میده و رهاش نمیکنه ببخشید حتی اگه از سر ترحم باشه باز هم خوبه که یکی هست درد بی کسی خیلی سخته و تحملش سخت تر بهتر قدر بدو
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
لیلی
0میدونین ازچیه تراپیستا بدم میاد؟از وقت گرفتنشون اینکه باهات حرف میزن اما ساعتشونو نگا میکن انگار تومهم نیستی فقط وقت مهمه قابل توجه تراپیستای بسیار محترم