پارت پنجاه و یک :
ماشین که راه افتاد، شهر مثل لکه‌ای تار از کنارم می‌گذشت. چراغ‌های خیابان یکی‌یکی در شیشه خیس از اشکم کش می‌آمد و محو می‌شد. سرم را به پشتی صندلی تکیه داده بودم؛ اما انگار هنوز همان‌جا روی سنگ‌های سرد حیاط مانده بودم. چیزی درونم آرام نمی‌گرفت.
برعکس... هرچه از آن خانه دورتر می‌شدم، خاطره‌هایش بیشتر از دل تاریکی بلند می‌شد. مثل سایه‌هایی که سال‌ها در گوشه ذهنم نشسته بود و حالا ی
لطفا صبر کنید...
لیلی
0سیم آخر به این میگن دیگه